Weekend, Który Zapada w Pamięć
Kinky Schnukkis
Ludovica Luxury: Reguła Trzech
Świt nadszedł ze znajomym, skręcającym bólem głęboko w moich wnętrznościach. Zadzwoniłam dzwonkiem. Wszedł na kolanach, odziany jedynie w wytartą, szarą koszulę, którą pozwalam mu nosić takie poranki – materiał tak skąpy, że służy za stałe przypomnienie jego pozycji. „Śniadanie gotowe?” „Tak, Pani.” Ostry skurcz pochwycił mnie. Łazienka była zajęta, mój mąż zagubiony za drzwiami z telefonem i stygnącą kawą. Nie było alternatywy. „Połóż się tam” – rozkazałam, wskazując pas gołego, lodowatego parkietu tuż przy stopach łóżka. „Plecy płasko. Ustaw głowę w linii z krawędzią.” Usłuchał natychmiast, dreszcz wstrząsnął całym jego ciałem, gdy skóra zetknęła się z zimnym drewnem. Uklękłam na materacu, twarzą do wezgłowia, moje ciało wygięte nad jego leżącą postacią. Opierając dłonie, ustawiłam się bezpośrednio nad jego twarzą. „Otwórz. Jesteś dziś moim naczyniem. Połkniesz wszystko.” Naprężyłam się. Pierwsze uwolnienie było powolne i gęste, ciężka, ciepła kaskada lądująca prosto na jego czekający język. Poczułam, jak całe jego ciało sztywnieje z zimna i obrzydzenia. Obniżyłam się nieco, zamykając go w sobie. „Przeżuj. Potem połknij. Nie zmarnuj ani kropli.” Jego gardło się spazmowało, ale dał radę. Skontrolowałam: jego twarz była splamiona, podłoga nieskazitelna. Zadowolona. Nastąpił kolejny, bardziej nagły skurcz. Tym razem, zmieniłam pozycję. Zeszłam spokojnie z łóżka i opadłam w głęboki przysiad nad nim, moje stopy oparte o podłogę po obu stronach jego głowy, uda ograniczające jego pole widzenia. „Nie ruszaj się. Trzymaj usta otwarte.” Druga ofiara była miękka, bardziej rozchlapany strumień, który opryskał jego język i policzki, gdy kołysałam się delikatnie, by opróżnić się całkowicie. Ślad pozostał na mnie. Roześmiałam się cicho. „Coś przeoczyłeś. Użyj palców, by to zebrać. Potem je wyczyść.” Drżąca dłoń uniosła się, zebrała ofiarę i wróciła do jego ust. Jego język posłusznie obwiązał palce pod moim spojrzeniem. Ośmielił się mieć nadzieję, że to koniec. Był w błędzie. Ostatni, słaby dreszcz. Wróciłam do tego samego niskiego przysiadu. „Jest ostatni kawałek. Otwórz.” Delikatnie przećisnęłam się, uwalniając małą, miękką grudkę na jego język. Ścisnęłam mu nozdrza. „Połknij to też. Potem podziękuj.” Przełknął mozolnie, jego głos złamany. „Dziękuję... Pani.” Wstałam, otarłam się niedbale prześcieradłem i szturchnęłam jego klatkę stopą. „Wstawaj. Dokończ kawę. I módl się, żeby łazienka była zajęta i jutro. W przeciwnym razie...” Pozwoliłam, by uśmiech zabrzmiał w moim głosie. „...zostaniesz bez śniadania.” Odczołgał się, przód koszuli poplamiony, plecy odciśnięte wzorem zimnej podłogi, za sobą zostawiając złamany szept. „Tak, Pani.”
