Madame Ellen: Część 3 – Pierwszy Trening Toaletowy Nowego Niewolnika, Dwukrotnie Napełniony po Brzegi
Madame Ellen Expert in scat
Ludovica Luxury - Terapia Żelazem na Ulgę w Anemii
Dziś wchodzę w rolę lekarza: chrupiący biały fartuch, lekko rozpięty, w połączeniu z miękkimi białymi kapciami, które bezszelestnie suną po podłodze studia. Punktualnie o drugiej przychodzi Marco. Natychmiast go oceniam – matowe oczy, ziemista cera, blade paznokcie i wyblakły język. Poprzedniego wieczoru, po przejrzeniu jego wizyty, nie zjadłam nic poza górą szpinaku. Całe to żelazo płynie teraz we mnie, przetworzone i gotowe do leczenia. Zapraszam go, by usiadł, uważnie słuchając jego dolegliwości – chronicznych zawrotów głowy, wzdętego brzucha, ostrych bólów i słabnących erekcji – zanim sięgam po stetoskop. Rozpinam jego koszulę, przykładam zimną membranę do jego klatki piersiowej. Jego bicie serca jest wolne i nieregularne; płuca brzmią krucho, jakby oddychanie było walką. Z pełnym zrozumienia uśmiechem prowadzę go, by położył się na stole do badań. Moje dłonie przesuwają się po jego napiętym brzuchu, wyczuwając jego wzdęcie, następnie schodzą niżej, by sprawdzić krążenie. Jego oddech przyspiesza; czuje, że leczenie jest blisko. Pomagam mu zejść ze stołu i wskazuję na podłogę. Kładzie się na miękkim dywanie, głowa lekko odchylona do tyłu. Przysuwam niski biały fotel, siadam tyłem do niego i unoszę rąbek fartucha. „Otwórz szeroko, kochanie,” szepczę ciepło. „Leczenie pochodzi prosto ze źródła.” Uwalniam obfitą strużkę przetworzonego szpinaku – zielonego, miękkiego, parującego i słodkiego – prosto do jego czekających ust. Połyka równomiernie, rozkoszując się każdym łykiem, gdy ciepło go wypełnia. Podnoszę się lekko, siadając na jego twarzy i zaczynam delikatnie oddawać mocz do jego otwartych ust. Pije chętnie, każdą kroplę złotego nektaru połyka, podczas gdy nadmiar spływa po jego szyi i klatce piersiowej. Kieruję nadmiar na jego spuchnięty brzuch i rosnącą erekcję, która twardnieje pod ciepłym strumieniem. Pozostałym zielonym lekiem pokrywam jego ciało jak uzdrawiającym balsamem – na brzuch, uda i trzon – masując głęboko, by ukoić i zmniejszyć wzdęcie. Kolor powraca do jego policzków, a jego ciało rozluźnia się pod moim dotykiem. Rozkładam jego nogi szerzej, układam ręce po bokach i zostawiam go w spokoju na piętnaście minut, pozwalając, by lekarstwo działało swą magię. Wychodzę cicho, zamykając drzwi za sobą. Kiedy wrócę, poprowadzę go do ciepłego prysznica, zmywając resztki leczenia. Wyjdzie odmłodzony, odrodzony. I przypomnę mu: ten rytuał musi być powtarzany co miesiąc, aby utrzymać jego witalność.
